Chauffeur Koert met hulpgoederen naar Oekraïne

Hallo allemaal,

Er werd door basisschool ‘t Maar een inzamelings actie voor Oekraïne georganiseerd. Dit werd ingezameld voor de “Friese Rijders” Ik ben op hun site gaan kijken en daar werden ook chauffeurs gevraagd om hulpgoederen naar de Oekraïne te brengen. We hadden het er thuis al wel eens over gehad, en toen ik dit las, heb ik het er met Jolanda en de kinderen over gehad. “Nou dan doe je dat toch” was hun reactie. Dus ik heb me aangemeld en werd terug gebeld voor enkele vragen vanaf hun kant.

12 maart ben ik samen met een andere chauffeur vertrokken met een combinatie vanuit Haulerwijk. Deze was volgepakt met bananendozen met voedsel en benodigdheden voor de soldaten aan het front, pakketten voor de achter gebleven bewoners in het front gebied. Voedsel voor de gezamenlijke (gaar)keukens die overal zijn gekomen, spullen voor ziekenhuizen en aggregaten, kachels en nog ander materiaal.

Deze vracht hebben we naar een verzamelpunt in Kiev gebracht. In Kiev kregen we een tour door de stad en zijn we bij het inmiddels bekende plein geweest waar een herdenkingsplek is ontstaan met allemaal foto’s en vlaggetjes van omgekomen, veelal jonge, soldaten. Ik kijk terug op hele mooie en indrukwekkende dagen.

Wat deze stichting en ook andere stichtingen voor dit land doen is erg waardevol, en de mensen daar zijn er erg dankbaar voor.

hieronder staat mijn uitgebreide verslag van deze humanitaire reis van Haulerwijk naar Kiev.

Vriendelijke groet,

(Leutje) Koert Flikkema

Uitgebreid verslag
Op 15 januari komt er een oproep van de basisschool ‘t Maar op Spijk.net voorbij. En net als heel veel mensen in Spijk en omgeving wordt er ook bij ons gekeken naar spullen om in te leveren, en uiteindelijk ook naar de school gebracht. Ik liep eigenlijk al, zolang de oorlog bezig is, met het idee om ook zelf goederen die kant op te brengen . En toen Jolanda vertelde dat ze de spullen naar school ging brengen heb ik de site toch maar eens op gezocht. En naast de manier van werken en actie’s die op poten waren gezet en alle inzamelingen, stond er ook een button voor chauffeur worden. Toen Jolanda terug kwam van school, dit toch even tussen neus en lippen gemeld om te kijken wat er voor reactie er kwam; ”o dan doe je dat toch “ Dus de site snel weer opgezocht en me aangemeld. Na een telefonische gesprek over ervaring met rijden en grens overschrijdend vervoer. En dan vooral de ervaring met geduld aan de grens .

Ik kwam in een groepsapp waar af en toe een vraag om chauffeurs werd geplaatst, of om spullen in Nederland op te halen maar ook voor ritten naar Oekraïne. Ook verhalen van andere chauffeurs en acties, die spontaan ontstaan, kwamen ter sprake in deze groep en natuurlijk dat de goederen waren aangekomen, met of zonder oponthoud of tegenslagen (denk aan auto stuk of lekke banden of lang durende grensformaliteiten). Een paar keer paste de datum, om als chauffeur mee te gaan, mij niet, maar uiteindelijk dus wel.

Ik werd samen met Jaap (de andere chauffeur) gekoppeld in een aparte groepsapp voor “rit 14 “naar Kiev. Na wat over en weer gebel en ge-app werden wat formaliteiten ingevuld en een gespecialiseerde verzekering afgesloten. We kregen een Qr code waar de onkosten van de vrachtauto mee gedekt worden, zoals brandstof en reparatie’s en de vraag deze QR code pas na de reis te verspreiden uit veiligheids-overwegingen (zie verderop in dit verslag)

En dan is het zover: Donderdagochtend 12 maart
Om 5 uur ging de wekker en met eten, drinken en een tas met kleding op naar Groningen waar Jaap woont. We hadden afgesproken bij het station waar we voor het eerst kennis maakten en vandaar door naar Haulerwijk waar de organisatie een pakhuis met parkeerplaats heeft . We komen ruim op tijd aan en na de documenten en vrachtbrieven en het gewenst gedrag aan de grens door te hebben genomen, krijgen we nog een rondleiding in het pakhuis waar verschillende afdelingen zijn gecreëerd.
Een plek waar voedselpakketten (bananendoos) gevuld worden:
* voor mensen die in het oorlogsgebied wonen (Ze zijn daar blijven wonen omdat ze geen mogelijkheid op wat anders hebben of uit principe) .
*Voor de militairen aan het front
*en dan nog dozen gericht op gezinnen met kinderen die het financieel moeilijk hebben in het oorlogs- gebied en geen mogelijkheid hebben om er weg te kunnen komen.
En dan zijn gedeeltes die ingericht waar ze : generators nakijken of (afgedankte)ziekenhuisbeden ,tandartsstoelen, behandeltafels, rollators krukken en ander medisch materiaal nagekeken worden op gebreken en indien mogelijk worden gemaakt. En dan nog heel veel spullen die gesorteerd moesten worden door vrijwilligers (Nederlanders maar ook Oekraïense vluchtelingen die in Nederland verblijven). Ik was nog meer onder de indruk van de organisatie en nog gemotiveerder dan er voor.

Op naar de vrachtauto (die inmiddels geladen was met voedingsmiddelen en apparatuur) om onze privé spullen er in te leggen. Na een gebed voor een goede en voorspoedige reis, en een foto ben ik achter het stuur gestapt en na een aantal uren nam Jaap het over. Na 2 files ,2 vollsperrungen (wegafsluitingen ) en af en toe een plas- en koffie pauze, hebben we ongeveer al 3 uur verspeeld en zijn we uiteindelijk rond 19:00u op de grens van Duitsland en Polen. Eerst tanken en eten en vervolgens nog een stukje rijden . In Polen schiet het mooi op met twee chauffeurs en gaan we slapen om de volgende ochtend de reis voort te zetten.

Vrijdag
Aangezien we nog een paar uur nodig hebben om bij de grens te komen, kunnen we mooi op tijd beginnen zodat we om 11 uur aan kunnen schuiven bij de grens. Humanitaire hulp met prio vermelding mag in grote lijnen, de rij van de busbaan en diplomaten (in dit geval uit Groningen) voorbij tot de laatste stop streep voor de grens. En ja, waar we voor gewaarschuwd waren, gebeurde. Er kwam een Poolse militair op ons af. Met een duidelijke handbeweging en in goed Pools probeerde ze ons te overtuigen dat ze wou dat wij achteraan moesten sluiten. Maar in alle onnozelheid die er maar bij mij om oog kon komen, zei ik dat ik naar de Oekraïne moest om spullen te brengen . Ik stapte uit en ging naar de chauffeur uit de Oekraïne die naast mij stond, en vroeg of hij mij kon helpen. Binnen een minuut was het voor mij duidelijk ; als het licht op groen stond kon ik het terrein op rijden. De militair draaide zich om en ik stapte achter het stuur en de lamp ging op groen. Na een rondgang van 5 loketten met verschillende wachttijden stonden we voor de brug die over de rivier “de Bug “gaat. Deze rivier scheidt de landen door middel van een natuurlijke grens. Over de brug staat een zeer vriendelijke militair ons op te wachten, en vraagt om de paspoorten en papieren en het einddoel van de reis. En met een nieuwe loopbrief (hiermee moet je opnieuw diverse loketten af) en een “thank you for your good work” rijden we het douane terrein van Oekraïne op. De auto wordt weer gecontroleerd en vervolgens moeten we de auto parkeren en in ganzenpas achter de andere beroepschauffeurs aanlopen om de diverse loketten af te gaan. Maar dan bij het één na laatste loket gaat het mis … of beter gezegd het stagneert. Wat ik al meerdere malen heb meegemaakt (als beroepschauffeur) is, dat op dat moment het luik dicht gaat, er ineens geen communicatie meer mogelijk is. De jongedame achter het luikje in de stress, krijgt een kleur en zegt alleen nog maar “sorry, sorry”,waarop ik vraag wat er aan schort . Lang verhaal (30min) in het kort : de papieren die wij bij ons hebben, als kopie, blijkt nog niet bij hun in de computer te staan. Ik geef aan dat ik ga bellen en dat ze eerst maar een ander moet helpen tot het opgelost is. Op dat moment komt er een collega van haar en vraagt of wij koffie willen en dat zij proberen dit zo snel als mogelijk op te lossen. Een half uur later, nog steeds met rood hoofd, staat ze te zwaaien met de juiste papieren. Ik was onder de indruk van hun bereidwilligheid . Met een ruim aantal stempels op de papieren en een “thank you en Slava Ukrain”( Eer aan Oekraïne) van de goedlachse en in middels bijgekleurde douane mevrouw konden we terug naar de auto. Op naar het laatste loket waarna we onze reis na 2:15 u voort zetten in Oekraïne.

Met Jaap achter het stuur proberen we, al rijdend, alle kuilen te ontwijken (bijna 2 uur) wat soms niet lukt . Onderweg zijn bij de meeste bruggen verdedigingsplekken opgebouwd. En we komen drie keer door een militaire controlepost die meer aandacht hebben voor personenauto’s en busjes. Wij kregen een duim omhoog en een handgebaar van doorrijden. De zon zakt en de maag laat van zich horen … tijd om wat te eten. Na onze magen te hebben gevuld en een “thank you for your help” bij het vertrek, ga ik het laatste stuk tot Kiev rijden. Afspraak met de organisatie was om op minimaal twee uur voor Kiev te blijven staan. Dit met het oog op onze veiligheid, en dat hebben we geprobeerd . Maar als het mooi gaat zet je de auto niet aan de kant dus uiteindelijk 45 min voor Kiev een mooie plek gevonden om te slapen. Om vier uur werden we even wakker van langs rijdende tanks, maar verder geweldig geslapen.

Zaterdag
We zijn op tijd wakker. Onder het genot van een broodje en koffie pak ik de telefoon waarop diverse meldingen binnenkomen dat er een droneaanval geweest is die nacht op Kiev en de tekst “are you all right”? Ja hoor, alles is goed, we hebben niks gehoord of gezien . Na het ontbijt laat Jaap nog een paar loopgraven aan mij zien, die hij ontdekt had tijdens zijn ochtendwandeling. Het blijkt dat wij eigenlijk een verdedigingslinie zien, alleen de weg is verder nog niet zodanig in gericht. Bij navragen hierover, blijkt dat de Oekraïners bang waren dat de Russen ook via Wit Rusland het land zouden binnenvallen en hebben ze uit voorzorg ruim rond Kiev een verdedigingslinie gemaakt om hier weerstand te bieden . “no pictures please”. Hebben ook maar niet gedaan, we hadden al een paar van de loopgraven. Jaap achter het stuur en een goeie drie kwartier later, veel binnendoorweggetjes, stonden we op een industrie gebied voor Kiev. We hebben onze locatie gedeeld en kregen direct bericht dat we over een kwartier opgehaald werden. Dus tijd voor koffie. En laten we de auto nou net bij een tankstation neergezet hebben, dus dat was snel geregeld. We werden opgehaald en bevraagt om achter hun aan te rijden. Na een klein stukje kwamen we bij een loods. De vrachtwagen achteruit tegen de deur en toen lossen. Diverse palletten met voedselpakketten, kachels op petroleum, aggregaten, aardappelen, kool, pompoenen en uien. En daaroverheen platen met daarop matrassen, bedframes ,rollators en dat wat ik niet gezien heb. Het maximale aan volume en gewicht is meegegaan vanuit Nederland. Ons werd gevraagd, door Olena, een Engels sprekende tolk en Cerpin, iemand van de organisatie die wel Engels kon verstaan maar over het algemeen Oekraiens sprak, maar een op een wel zijn best deed om Engels te praten, om onze spullen te pakken zodat we naar een plek konden om te eten en te douchen. We kwamen op een plek bij een protestantse kerkgemeenschap waar men ook een restaurant runde door vrijwilligers. Voor iedereen die behoefte heeft aan een warme hap, er wordt geen onderscheid gemaakt tussen arm & rijk en kerkelijk of niet kerkelijk, kan hier eten. De maaltijden zijn niet afhankelijk van het bedrag wat je besteedt, maar van de behoefte. Onder het restaurant was een schuilkelder en hadden ze voor noodstroom een aggregaat, en bij nood ook gasflessen op voorraad. Dat kwam meerdere malen per week van pas voor de mensen in de buurt, die dan hun toevlucht zochten. Behalve dat men er kon eten was het nu ook een ontmoetingsplek voor bijvoorbeeld vrouwen waarvan de echtgenoten naar het front waren of moeders waar een of meer kinderen naar het front zijn. Een plek van verbondenheid. Na het eten en douchen werden we rondgeleid over het terrein en door de kerk . Een kerk waar 2 à 3 duizend mensen op een zondag naartoe komen … aanslagen of niet. De mensen zijn ervan overtuigt dat angst ze niet verder helpt. Gewoon zoveel mogelijk de dagelijkse dingen blijven doen en dat zie je ook in het straat beeld. “Zij aan het front, vechten niet voor ons zodat in huis gaan zitten huilen, nee zij vechten en wij moeten de economie en het land draaiende houden “, aldus Olena en Cerpin . 2 warme mensen die niet alleen vertellen maar ook belangstelling in ons hadden.

Tijdens de rit van 45 min naar het centrum gaat in eens het luchtalarm af. Ik kijk uit het autoraam op straat waar het leven doorgaat of er niks gebeurd …. En voor ik iets kan vragen, zegt Olena “er is geen dreiging, dus geen reden voor paniek” . Ik hoor het gesprek tussen de Olena en de Cerpin aan en vraag of het ermee te maken heeft dat het stroomnet weer is ingeschakeld . Waarop Cerpin verwondert in de spiegel kijkt en vraagt; ” kun jij ons verstaan”? “Nou niet helemaal ,maar dit begreep ik er wel uit” zei ik . Maar dit was dus inderdaad het geval. Als de noodstroomvoorziening uitgaat en het stroomnet weer aan gaat, dan gaat het alarm ook af en krijgt iedereen op zijn telefoon een melding. Aangekomen in het centrum en al lopend door de straten hoorde je uit de winkels nog steeds een stem die zei, dat het verstandig was bij een luchtalarm een veilige plek op te zoeken in de kelder van de winkel, de metro of een ondergrondse parkeergarage .

Aangekomen Majdan nezalezjnosti “ onafhankelijkheidsplein” of in de volksmond Nebesa Sotny ( wat betekent Hemelse honderd ) ter nagedachtenis van de mensen die gesneuveld zijn tijdens de Euromaidan protesten waar bij 107 mensen omkwamen , kijken we vol ongeloof naar alle duizenden geel blauwe vlaggetjes die per vlag een gesneuvelde soldaat moeten voor stellen. Je ziet het af en toe in het nieuws of een documentaire voorbij komen, maar hier staan en dan de vlaggetjes zien, sommigen met naam, geboorte- en overlijdens datum, anderen met foto, bezorgd toch wel kippenvel. Een man vraagt of wij iemand zoeken? “Niet speciaal, zij komen uit Nederland met Humanitaire hulp” verteld Olena hem, waarop hij ons de hand stevig drukt en ons bedankt. Hij wijst naar de linkerzijde, daar zijn twee namen van Nederlanders en als een speld in een hooiberg gaan we opzoek en vinden twee Nederlandse vlaggetjes. Ongelofelijk waar iedereen vandaan komt, van alle continenten zijn er wel gesneuvelden . We zijn ontdaan door emotie, door de hoeveelheid, en aan de gedachte dat er aan de Russische kant nog meer gesneuvelden zijn. Ons wordt gevraagd of we op de foto willen voor de organisatie. Dat vinden we geen probleem, maar niet met de vlaggetjes op de achtergrond. Pratend over wat de organisatie zoal doet en hoe het in zijn werk gaat om contacten met bewoners en soldaten aan het front, lopen we op het plein rond in een warme lentezon . We gaan weer naar de auto in de parkeergarage en na een uur rijden door Kiev, een stad met normaal ongeveer 3 miljoen inwoners, maar waar nu ongeveer 4 miljoen wonen, doordat mensen (veel vrouwen) hier naartoe zijn gekomen vanwege de oorlog. We komen weer bij het restaurant waar we vanochtend zijn vertrokken, waar we nog koffie krijgen en lekkere broodjes voor onderweg. We vragen Cerpin om ons naar de vrachtwagen te brengen zodat wij weer richting de grens kunnen (in ieder geval twee uur van Kiev af).

Jaap stapt achter het stuur zodat ik als navigator hem de stad uit kan begeleiden. Na het eerste half uur doodse stilte in de auto, op een “ hier en daar links of rechts” na, komt uiteindelijk het gesprek weer op gang, en al rijdend naar de grens genieten we van de meegekregen puddingachtige broodjes . De zon zakt weer achter de horizon en dan zijn we alweer bij een militair controle punt en zien we weer een duim en een zwaaiende hand. Ongeveer nog twee uur voor de grens stuiteren wij over de weg “der duizend gaten” We rijden op een stoplicht af in de spiegel zie ik een auto bijna aan onze bumper kleven. Ik kijk voor mij en de lamp is inmiddels oranje .. als ik ga remmen, dan heb ik er een aanhanger bij dus gas… ja het is gelukt zonder het verkeer te hinderen zijn wij de kruising over, en kijkend in de spiegel, bereid ik Jaap erop voor dat wij visite aan de deur krijgen … Een jongeman probeerde in het Oekraïens mij duidelijk te maken dat hij mijn documenten wou zien. Ik vertelde hem dat ik naar de grens wou. Hij kon geen Engels en ik deed alsof ik hem niet begreep en we lachten beide veel .Uiteindelijk met googele translate maakte hij duidelijk dat ik een bekeuring kreeg voor het rijden door rood en ik toetste op mijn telefoon in dat het oranje was en dat het mij speet. Wij lachten weer om de manier van communicatie en we maakten er “donker oranje” van. Lachend en met 10 euro minder op mijn bankpas, namen we afscheid . Tijd voor een versnapering zegt Jaap en ik rijd een tankstation op. Ik gooi nog 100 liter in de tank, zodat ik zeker weet dat we de voorgeschreven pomp in Polen halen. Verder rijdend over de veelal hobbelige weg, zetten we de auto op 30 minuten voor de grens aan de kant.

Zondag
Om 7 uur staan we fr?? en fruitig naast de auto om onze tanden te poetsen en ons te wassen. Tijd voor koffie ,dubbele espresso voor Jaap en ik gewoon koffie. Al kijkend wat de mevrouw voor ons te eten had was ik er snel uit, er lag in de auto nog ontbijtkoek, maar Jaap ging voor een broodje hotdog . “Zullen we gaan rijden” zegt Jaap “Ja dat kan, maar wij hebben nog geen officiële tijd dat we ons kunnen melden aan de grens”. Jaap ; “Maar we kunnen het toch proberen !!” “ja dat kan”. Ik achter het stuur en in een klein half uur reden we met onze onnozelste blik voorbij aan een wachtende rij ( want dat mag zowel vol als leeg met prio humanitair vervoer) Ik eruit, voeg mij bij een paar wachtende chauffeurs ,en met handen en voeten (aangezien de meesten geen Engels kunnen en je met een telefoon soms te duidelijk kunt zijn ) vraag ik of ik op de juiste plek ben om naar Polen te gaan. Dat klopte ,maar ik had tijd genoeg want ze begonnen op zijn vroegst weer om 9 uur te werken en wij stonden om 8 uur aan de grens. Ik maakte natuurlijk duidelijk dat wij humanitair vervoer hadden gereden en dat er alweer nieuwe vracht op ons stond te wachten. Dat was geen probleem, als het licht op groen stond kon ik zo voor ze langsrijden en het douaneterrein oprijden. Terug naar de auto om het aan Jaap te vertellen. Goed en wel in het verhaal, klopt er een militair aan de deur en in zijn landstaal probeert hij mij duidelijk te maken dat ik daar niet mag staan. Waarop de andere chauffeurs zich ook in het gesprek gaan mengen, en ik de stille hoop heb, dat ik kan blijven staan . Een van de chauffeurs kwam met de militair vertellen dat ik toch aan moest sluiten in de linkerrij. Na het optrekken van mijn schouders en meerdere keren “sorry”, gaf de militair mij een hand en maakte duidelijk hoe ik moest draaien. Poging 1 mislukt. Wij gaan ongeveer 1km terug en voegen ons tussen de andere wachtende auto’s waarvan 2 rijen links, 1 rij rechts, en de rij waarop ik rijd leeg is
Poging 2: We staan bijna vooraan, maar kunnen niet verder omdat daar 2 auto’s te dicht op elkaar staan dus maar even wachten .We hadden de auto nog niet uitgezet of de heren chauffeurs van eerder komen er met een glimlach aan. Ik kan het niet goed vertalen wat ze zeiden,maar bij het schudden van de handen, maak ik er uit op ,dat ik niet snel op geef. Ook zij denken mee ; “als de chauffeur die links voor jou staat weg rijdt dan ga jij op zijn plek staan en dan ben jij de volgende”. Inmiddels is het half tien en er komt beweging op het terrein, en ja de linkercollega vertrekt en er zijn direct 3 personen die aangeven dat ik naar voren moet rijden . Jaap en ik kijken elkaar… aan mooi geregeld ! Ook de militair is er weer en als er aangeschoven moet worden bleek hij ook op de hoogte te zijn . En toen ging het weer niet zo als ik hoopte … Wij hadden namelijk geen toegangstijd. (is een tijd dat je toegang krijgt wanneer je de grens mag passeren) De heren collega chauffeurs melden zich ook weer met al hun goede bedoelingen. Maar we mochten niet door, een “sorry” van mijn kant, een hand van hem en een inmiddels bekende gebaar, u kunt daar de rij verlaten en weer Left achter aansluiten. Ik had koffie nodig een Jaap zijn espresso. Via de app maar eens om een tijd gevraagd, maar omdat wij (te) vroeg waren op de grens, moest de tijd worden aangepast en daar was nog geen bevestiging van. We sluiten aan in de linkerrij, want onder het koffie drinken was ons al op gevallen dat die best snel opschoot tot een bepaalde hoogte zijn we opgereden om vervolgens op de toegangstijd te wachten . Om 11 uur belde iemand op dat konden rijden, maar we waren inmiddels ingesloten door het andere verkeer . Om 13:15 uur stonden we bij onze vriend de militair. Hij lachte van oor tot oor ik liet hem de tijd die ik had zien, en hij liet mij lezen dat, als hij mij door had laten gaan zonder tijd, hij problemen had gehad en ik ook. En dan had ik alsnog terug gemoeten. Voor de derde keer gaf hij mij een hand en zei “slava ukrain” en wees naar het loket waar ik de auto naar toe mocht rijden .
Met een glimlach op het gezicht gaf ik de paspoorten, rijbewijs en kentekenpapieren en ik kreeg van haar het loopbriefje en de rest weer terug. Bij het volgende loket hetzelfde verhaal, en wegen stempel op het loopbriefje en door. Nadat ik alle loketten heb gehad stonden we te wachten tot we de brug over konden . Een chauffeur (kon goed Engels) die met ons mee liep, had al gemeld dat aan de andere kant (Polen) ze niet zo graag opschieten .Ze zijn er wel maar werken niet, zei hij. Net over de brug kwam hij er weer aan en zei dat bijna alle auto’s door het röntgen apparaat moesten en dat het daarom zo lang duurde . Goed wij hebben geen tijdsdruk, we zien het wel. Bij het eerste loket, op Poolse kant, kregen we het looppasje, bij de tweede weer wegen, auto parkeren en melden aan de zuil, waar je de pas op legt en je ziet bij welk loket je mag komen . Jaap en ik opnieuw in ganzenpas naar loket 3 en daar werd mij duidelijk wat de collega bedoelde. Met een gezicht alsof ze net drie citroenen had opgegeten was blijkbaar ook haar hoofd zo zwaar geworden, dat deze moest worden ondersteund door haar arm. Zodat het voor ons duidelijk was dat ze enorm veel plezier in het werk had. De frustratie werd afgereageerd op het toetsenbord waarna er uit het niets “radak” uit de dame haar mond kwam. Ik herhaalde het maar en vroeg in het Engels wat ze bedoelde. Ze zwaaide met haar duim over haar schouder roepend “radak”. Ik dacht dat we door het scan/röntgenapparaat moesten ,maar je kunt het beter maar zeker weten. Dus maar even een chauffeur gevraagd die mijn gedachte bevestigde. 7 auto’s voor ons, waarvan 1 onder de scan met de kleden al open en een hond erbij. Maar bij het draaien van onze auto komt er een chauffeur aan en laat ons voorgaan waardoor we de tweede auto waren in de rij . En binnen tien minuten door de scan of Radak zoals vrolijke Maria het noemde. De auto weer geparkeerd en ons bij de rij gevoegd. Na een half uur komt een mevrouw uit het gebouw en noemt de kentekens op. 2 moeten zich melden bij een loods voor extra controle, 3 mogen weg. Wij en nog twee anderen moeten haar volgen. Ze loopt op onze auto af en wil het chassisnummer zien. Ik vraag in het Engels “is het chassis op de kenteken papieren of op het plaatje aan de binnenkant van de deur “. Ze kijkt en lacht, ”chassis en deur”. Nog 10 minuten wachten en dan mogen jullie gaan. Jaap en ik lachen, er zijn toch nog mensen die hier met plezier werken. De auto wordt gestart en ook bij het laatste loket bleek dat wij mochten vertrekken . Bij de aangegeven pomp getankt en verder gereden richting Warschau en vanaf daar, richting Potsdam. Aan de grens nog een keer alles volgooien met brandstof en dan de uren vol rijden richting Berlijn.

Maandag
Op tijd wakker. Na het ontbijtje en de nodige koffie ging Jaap achter het stuurwiel om richting huis te rijden De vrachtwagen nog gewassen bij een sponsor en daarna afgetankt en de combinatie achter het hek in Haulerwijk geplaatst . Jaap naar het station in Groningen gebracht en om 19:00 uur thuis in Spijk. Ik kijk terug op een mooie indrukwekkende reis met een dankbaar gevoel dat ik dit heb mogen doen, maar het is natuurlijk jammer dat het nodig is .

Vind je nu net als ik, dat we mensen die er niet om gevraagd hebben, maar toch in deze waardeloze situatie terecht zijn gekomen, moeten bijstaan en helpen,  Scan dan de QR code waarmee de onkosten van de vrachtwagen betaald worden ( dus niet van de chauffeurs, die doen het volledig belangeloos)
Kijk op de site van www.frieserijders.nl voor meer informatie en ook daar kun je een manier vinden om te doneren of op een andere manier de mensen in Oekraïne te helpen.

SLAVA Ukrain

Koert Flikkema